Geschiedenis

Eind jaren zestig kwam de abortusvraag sterk op. In Nederland waren (nog) geen mogelijkheden om deze ingreep uit te voeren en bovendien was dit verboden en dus strafbaar. Medewerkers van de NVSH en de Rutgers Stichting hebben zich toen georiënteerd op mogelijkheden in het buitenland.

In Londen vonden zij, na een persoonlijk bezoek van enkele medewerkers, een betrouwbare kliniek. Met behulp van door hen begeleide chartervluchten konden cliënten daar naar toe. Een geheel andere (onbegeleide) mogelijkheid bleek het toenmalige Joegoslavië te zijn, waar vooral cliënten die geen geld hadden geholpen konden worden. Aldaar konden zij na behandeling zelf hun geld verdienen om dit te betalen.
Amsterdam nam in die tijd, wat de abortushulpverlening betreft, een voorhoedepositie in. Dit hing samen met de aldaar bestaande grote vraag om abortus. Omdat de NVSH niet wilde meewerken aan het op gang brengen van mogelijkheden om abortus uit te voeren èn omdat de bovengenoemde chartervluchten verboden werden, traden toen vrijwel alle artsen en andere medewerkers uit de Amsterdamse afdeling van de NVSH. In 1970 werd de onafhankelijke stichting MR70 opgericht, met abortushulpverlening als eerste doelstelling. Zij hadden de tijd ‘mee’ en kregen van vele kanten hulp aangeboden.
Zo was er een groep gynaecologen die hen de ingreep leerde verrichten, zij verkregen het recht tot gratis gebruik van het Beatrixoord in het Oosterpark als kliniek, de GG&GD stelde haar bureau op de Groenburgwal gratis ter beschikking voor (avond)spreekuren en vele instanties gaven geld aan MR70, maar ook pillen en benodigde materialen. De eerste medewerkers van MR70 werkten zonder vergoeding of ver onder de prijs en ziekenhuizen als het Wilhelmina Gasthuis en het OLVG dienden als achterwacht.
Na het Beatrixoord werd er gewerkt vanuit het Bachplein en het Slotervaartziekenhuis. Sinds 1990 is MR70 gehuisvest aan de Sarphatistraat in de voormalige Oranje Nassaukazerne.
Behalve abortushulpverlening bood en biedt MR70 ook seksuologische hulpverlening aan. Belangrijke mensen voor deze hulpverlening zijn Dr. Frank Wibaut, Prof. Michiel Hengeveld en Mària Schopman geweest. Ook nu zijn er gemiddeld 3 spreekuren per week en heeft MR70 ook een vestiging in Bussum.

Veranderingen in 30 jaar abortushulpverlening

Abortus is in de loop van de tijd vanzelfsprekend geworden. Sinds 1985 is abortus via de Wet Afbreking Zwangerschap geregeld. Met een bedenktijd van 5 dagen kan iedereen worden geholpen. Abortus wordt betaald uit de AWBZ en is voor iedereen die legaal in Nederland verblijft gratis. Cliënten zijn mondiger geworden en beschouwen abortus niet als een gunst maar als een recht.

MR70 vond altijd, in feite als enige abortushulpverlenende organisatie, dat de bespreking van anticonceptie na de ingreep van essentieel belang is en daaraan gekoppeld dient te worden. Hiertoe bestonden er vanaf het begin anticonceptie spreekuren. In de beginperiode werd door medewerkers van MR70 ook regelmatig voorlichting over anticonceptie gegeven op scholen, opleidingen e.d. Anderen hebben dit geleidelijk overgenomen. In de loop van de tijd is ook gebleken dat de regulering van de anticonceptie steeds meer het terrein van de huisarts is geworden. De toeloop tot de anticonceptie-spreekuren is hierdoor iets afgenomen, maar nog altijd zijn er mensen die liever naar MR70 komen.
Aanvankelijk was een aanzienlijk aantal van de cliënten in het buitenland woonachtig. Dit is nu nog maar uiterst zeldzaam. Ongetwijfeld heeft dit te maken met het feit dat MR70 vanaf het begin een goede regeling met het ziekenfonds had.

Wel is er sprake van een sterke stijging van het aantal in Nederland woonachtige allochtone cliënten die nu ongeveer de helft van het totale aantal cliënten uitmaken. Het gebruik van anticonceptie van mensen uit deze andere culturen bleek evenwel, evenals dat destijds in Nederland het geval was, lang niet altijd vanzelfsprekend te zijn.
Kunstmatige inseminatie met behulp van donoren heeft een tijdlang in het pakket van MR70 gezeten, met name ten behoeve van lesbische paren en alleenstaande vrouwen. Later hebben enkele grote ziekenhuizen dit overgenomen en werd deze activiteit bij MR70 gestaakt. Nu de ziekenhuizen de KID laten liggen bestaan er plannen om dit opnieuw te gaan doen. Dit lijkt op zich ook een taak voor de organisatie te kunnen zijn. Echter, met het oog op de veranderingen omtrent de anonimiteit van de donoren, welke op komst is, lijkt KID een moeilijke toekomst te krijgen.

Vanaf februari 2002 zijn personeel en taken van de Rutgerstichting gevestigd aan de Overtoom opgegaan in MR70. Van af die datum tot 1 maart 2010 heette de stichting Amsterdams Centrum voor Seksuele Gezondheid ofwel MR70/Rutgershuis.